De zoektocht

Vanuit ons tijdelijke huisje in Pindo bijna midden in Portugal gaat onze zoektocht beginnen. We gaan vanuit een cirkel rondom dit plaatsje starten.

Vanuit Nederland hebben we al contact gezocht met een Nederlands sprekende makelaar. Corona maakt dat we pas na een week of drie bij haar langs kunnen gaan. We hebben op internet al een paar huisjes gevonden. Vol goede moed gaan we op pad. Ze heeft geen geschikte huizen voor ons en we spreken af dat wij haar een lijst mailen met onze favoriete huizen. Zij vroeg bij de makelaars de adressen op en zo gingen we op weg naar de eerste huizen. Van Castelo de Penalva, Tabua, Mangualde tot aan Tomar. Dat viel af en toe behoorlijk tegen, te afgelegen, een bouwval, midden in brandbaar gebied of een te klein stuk land en ga zo maar door. Ook kwamen we erachter dat het gebied waar we in eerste instantie zochten, eigenlijk niks voor ons is; weinig te doen en wel heel erg ruig. Het was een té grote stap voor ons om vanuit de rijke Randstad naar het toch best wel arme binnenland van Portugal te gaan. Voor een vakantie is het zeker de moeite waard, het is er prachtig, maar om daar te gaan wonen is toch heel wat anders.

We hebben ons zoekgebied vergroot. Weer terug het internet op om uit te zoeken waar dan wel en Portugal is groot en divers; waar begin je dan? Een advertentie op Marktplaats bracht ons opeens naar ‘De Zilverkust’. Een afwisselend landschap, minder bosbrand gevaar, fijne temperaturen met minder grote extremen, de kust en leuke plaatsen met veel geschiedenis.

Contact gezocht met een makelaar daar, we vonden een Portugees die in Nederland heeft gewoond. De eerste keer met een aantal adressen van huisjes op pad naar de provincie Leiria. Al vanaf het eerste moment dat we in dit gebied aankwamen, waren we onder de indruk van de omgeving; afwisselend vriendelijk landschap en mooie dorpjes. Omdat het meer dan twee uur rijden is vanuit het binnenland, hebben we voor een nacht een hotel geboekt. Het hotel was bijna leeg en niks was open. Het was onwerkelijk en eigenlijk verschrikkelijk maar daar was Corona weer eens de schuld van.

De tweede keer naar het gebied hebben we voor drie nachten een ontzettend leuke B&B geboekt – Quinta da Perdiz, een aanrader. We zijn er vaak naar terug gegaan tijdens onze zoektocht en ook tijdens de verbouwing van ons nieuwe huis hebben we daar gelogeerd. We hebben in die periode veel huizen gezien, die uiteindelijk niet aan onze wensen voldeden. Tot uiteindelijk dan dat ene huis, dat eerst al verkocht zou zijn, maar opeens toch niet…..?

Het huis ligt aan een doodlopende grind/zandweg met nog drie andere huizen. Veel privacy maar niet afgelegen. Genoeg ruimte in huis om vrienden te ontvangen, maar geen B&B. Uitgebreide mogelijkheden om rondom het huis van alles te maken, zoals een kippenhok om te beginnen. En dan het stuk land dat groot, op één stukje wel beetje steil is, en een eigen waterput en heel veel verschillende fruitbomen heeft. Heerlijke gele pruimen, perziken, appels, peren en ga zo maar door.

Zal dit ons nieuwe thuis worden………………?


Vriendschap…

Even een zijweg van ons avontuur. Afgelopen weekend hebben wij bezoek gehad. Niet zomaar bezoek maar onze beste vriendin Margot kwam langs. Een paar weken geleden had ze een bericht gestuurd dat ze een ticket had geboekt. Ik had weer eens mijn telefoon ergens laten liggen en was niet bereikbaar, dus ze gokte dat het geen probleem zou zijn. En natuurlijk is dat geen probleem. Sommige mensen zijn altijd welkom!

Margot ken ik al heeeeeel lang en we hebben samen goede en slechte tijden meegemaakt. En ook nu, tijdens ons nieuwe avontuur is ze altijd in de buurt. Op momenten dat ik het even moeilijk had, was een videogesprek met haar verhelderend. Ze gelooft in ons avontuur, weet me op te vrolijken en aan het eind van het gesprek is het weer lachen. Ze voelt me goed aan. Het is een vriendschap zonder iets te moeten doen of laten, onbaatzuchtig en dus geen oordeel of vooroordeel. Margot en ik weten wanneer de ander de aandacht nodig heeft en stappen zelf op dat moment even op de achtergrond. Enne, ze kan ook heel goed met mijn vent door een deur.

We halen haar op in Lissabon. Heerlijk om haar weer te zien! Het weer zit mee. ‘s Ochtends lekker op ons gemak wakker worden, in de zon koffie drinken en Menno bakt ondertussen de eieren voor het ontbijt. We gaan naar Caldas da Rainha, lopen de keramiekroute en daarna op weg naar de zee. Een heerlijke verse oranje juice op het terras voor ons en een koud biertje voor onze chauffeur. Jaja Menno verwent ons het hele weekend van ontbijt tot avondeten en rijdt de dames lekker rond door de streek!

Op de zondag gaan we naar Obidos. Een plaats die ontzettend mooi en leuk is. Een schitterende plek die ommuurd is, met een kasteel en waar het barst van de pittoreske smalle straatjes. Je zou denken dat hier veel van die verschrikkelijke toeristenwinkeltjes zijn, maar het tegendeel is waar. Obidos staat ook bekend om de kersenlikeur uit een chocolade cupje en die moeten we natuurlijk proeven. Het blijft er bij één, want Margot probeert erin te stikken. Je moet het ook gewoon drinken en niet inademen! Daarna nog lekker op een terras gezeten en dan weer terug naar huis. Op de laatste dag van haar bezoek kun je natuurlijk een Expresso met een pastel de nata niet overslaan. We gaan nog even naar een Pastelaria. En dan brengen we haar naar het vliegveld. Zo vloog het weekend voorbij.

Lieve Margot bedankt voor de super gezellige tijd samen en je vriendschap. Tot gauw weer!


Nederland omgeruild

Het was een droom en die leven wij nu”

Vandaag is het 5 november. Ik zit heerlijk in de zon met een licor Beirāo in de koffie over ons land te kijken. Na een periode van temperaturen rond de 26 graden hebben we net een nat weekend meegemaakt en nu krijgen we weer een hele zonnige periode met dagtemperaturen rond de 18/19 graden.

Meer dan een half jaar geleden hebben we Nederland omgeruild voor Portugal. Spijt? Nee geen moment. We leven onze droom. Missen we Nederland? Nee, we missen Nederland eigenlijk niet.

In Portugal heerst een gemoedelijkheid en de Portugezen nemen de tijd. Tijd voor een praatje midden op de weg of bij de kassa in de supermarkt. Tijd heb je ook nodig, want bij de officiële instanties ben je lang bezig. Het aantal formulieren dat op papier ingevuld moet worden, de handtekeningen die gezet moeten worden en dan alsnog alles in de computer invoeren. Het maakt echter niet uit; de medewerkers zijn allemaal vriendelijk en behulpzaam. Eigenlijk overal of je nou bij de gemeente, de supermarkt, het gezondheidscentrum of een bouwmarkt komt, klant-vriendelijkheid staat voorop. Dat is in Nederland ondertussen iets wat wel eens tegenvalt. We hebben kennisgemaakt met de onbaatzuchtigheid van de Portugezen. Een spontane uitnodiging om Pasen te komen vieren. Een autoverkoper, die je gratis een verhuis-busje leent. Buren die spontaan komen helpen met het leeghalen en schoonmaken van de garage, de bijkeuken en het kippenhok, waarna ook nog alles wordt afgevoerd. Van iedereen in dit piepkleine dorpje groente en fruit (vaak voor een heel gezin) krijgen. EN ze verwachten er niks voor terug. Ze vragen niet kan ik helpen of wil je appels, ze helpen en je krijgt het gewoon. Tel bij dit alles het heerlijke weer, de stilte en de schone lucht op en het is een droom, die we echt leven.

Ok niet alles is een droom, want de taal is ontzettend moeilijk en dat frustreert wel eens. Dat is dan wel wat we af en toe missen, de weg naar instanties vinden, een echt goed gesprek voeren met de mensen in ons dorpje, je perfect kunnen uitdrukken als je wat nodig hebt. Gelukkig kun je een taal leren en daar zijn we nog steeds druk mee bezig.

Wat ik niet mis, is de hele dag achter de computer zitten. Ik moet nog van het gevoel af “het is lekker weer, dus de blog komt wel”. Om jullie alsnog mee te nemen op onze reis naar waar we nu zijn, gaan we in de volgende blogs terug in de tijd. Van kapotte auto, huizenjacht, nieuwe vrienden maken en uiteindelijk ons droomhuis met land.


Nothing in life comes easy

Ok so now we are landed and settling here in our temporary home in Portugal! Got our NIF-number (Portugese tax number), a temporary place to stay and a Portugese car and phone-number…. That wasn’t too bad, no government dislikes it if you wanna pay tax and every car-seller is happy and willing to sell you a car;-) Pre-paid sim same thing!

Still the world is in trouble and the same holds for Portugal, it is difficult to make an appointment here and there and lots of places are still in lock-down. What makes us happy and what is a learning experience which we love is the spirit and kindness of the Portugese people who are respectful, friendly, willing to help and share, and stay positive although the situation for most of them is much harder than for most people in the good old Netherlands which we left.

We miss our Purmerend neighbours, their kids, family, friends, also our working-friends although we still connect through all modern things like Facebook and Apps and so. That was expected. What we didn’t realize was that we would find it so hard to miss to have a place for ourselves to call our own. So that’s why besides all the stuff we have to arrange legally we are most of all looking for a new home, so we can really start our adventure here. Build a new recording and sewing studio, plant some trees, and have a place to invite our friends and new and old neighbours!

Our love is strong, the weather nice and the spirit up, so we continue the journey and enjoy all good vibes. Stay tuned!

Niets komt makkelijk

Ok we zijn geland en aan het wennen in ons tijdelijke verbijf hier in Portugal! We hebben onze NIF binnen (Portugees fiscaal nummer), een tijdelijke plek om te wonen, een Portugese auto en een Portugees telefoonnummer…. Dat was niet al te moeilijk, geen enkele overheid vindt het vervelend als je belasting wilt betalen, elke auto-verkoper wil je graag een auto verkopen en hetzelfde geldt voor een pre-paid sim-kaartje;-)

Desondanks is net zoals in de hele wereld ook in Portugal nogal wat aan de hand. Het is moeilijk om afspraken te maken met overheidsinstanties die dicht zijn net zoals veel andere zaken die nog steeds gesloten zijn door de huidige situatie. Wat ons gelukkig maakt en waar we veel en dankbaar van leren is de geestesgesteldheid en liefde van de Portugese mensen die respectvol, vriendelijk en altijd bereid zijn om te helpen en delen, en bovenal positief blijven ondanks dat ze het voor het grootste deel veel zwaarder hebben dan de meeste mensen in het goede oude Nederland dat we hebben verlaten.

We missen onze ouwe Purmerendse buurtjes, hun kinderen (T & J dikke knuf), familie en vrienden ook van het werk, ook al blijven we natuurlijk altijd een beetje digitaal verbonden nog. Dat hadden we wel verwacht. Wat we ons niet zo goed gerealiseerd hadden was dat we vooral een eigen huisje zo zouden missen. Vandaar dat we naast alle officiële dingetjes die we nog moeten regelen vooral nu de focus hebben op een nieuw plekje zoeken voor onszelf, waar we een nieuwe geluids-, en naai-studio kunnen gaan bouwen, een hoop bomen planten en onze nieuwe en oude buren en vrienden kunnen uitnodigen zodat we ons nieuwe avontuur echt vorm kunnen gaan geven!

Ondertussen is onze liefde sterk, het weer superlekker en we hebben er goede moed en zin in, dus we vervolgen onze reis met vertrouwen en genieten van alle mooie dingen die op ons pad komen! We houden jullie op de hoogte, stay tuned!


Emotions

“nothing human is alien to us” (so the cannibal said)

Publius Terentius Afer

Stacks of boxes getting higher, emptied closets, give this away, trash or keep that. Some of this is pretty easy to decide, while other things bring lots of emotions.

Hard to decide because of the monetary value they represent? No, not at all, makes you wonder why we bought some of the stuff anyway and rethink what really matters. Doesn’t hurt a bit, it even frees the mind. We realize the most important things to us are our tools, instruments and other materials that are handy for building, creating and making things ourselves.

All that was hidden in closed boxes for the past six years can go, no problems, but: What to do with old teddy-bears missing an eye or an ear? What to do with all band-meeting-reports, posters and tapes collected from almost every show in 35 years?

Things can get really emotional!

It’s a real good feeling to share and relive those memories, we laugh a lot and shed some tears the same time. Friends, family and we are happy with the items we give away and luckily we found a loving shelter for those old bears! (Thanks Margot, love you! (and the bears ofcourse!))

Never imagined it is almost impossible to trash an old innocent fluffy teared-up teddy bear but we consider it as a lesson on the University of Life!

Two weeks left to finish this phase before we gonna transfer all belongings and reunite again in Portugal in a month or so.

One more thing: We take our beloved troll with us, seems like he is getting ready and is comfortable with the perspective;-)

Emoties

“niets menselijks is ons vreemd” (zei de kannibaal)

Publius Terentius Afer

De stapels met dozen worden groter en de kasten raken leeg. Wat neem je mee, wat geef je weg en wat brengen we naar de milieustraat.

Sommige keuzes zijn makkelijk en andere heel moeilijk. Moeilijk omdat het geldelijke waarde heeft? Welnee, het gaat vooral om emoties. We vragen ons af en toe af waarom we sommige dingen überhaupt gekocht hebben en komen er steeds meer achter wat nou écht van belang is. Doet geen pijn, het geeft zelfs een gevoel van bevrijding. Wat vooral overblijft zijn de spullen waar we weer nieuwe dingen mee kunnen maken, ons gereedschap, instrumenten, fournituren en andere dingen om iets mee te kunnen creëren.

Alles wat zes jaar op een plank in de kast opgeborgen was, mag nu echt wel een keer weg. Geen probleem, maar wat te doen met de oude teddyberen? Ze zijn echt oud. Als je ze oppakt, vallen ze bijna uit elkaar. Weggooien blijkt toch moeilijk. Ze zaten ons zo lief aan te kijken, gaat door merg en been. En wat te doen met het verleden van alle bandjes waar je in gespeeld hebt. Verslagen van band-vergaderingen, krantenknipsels, posters en cassettebandjes van optredens tot 35 jaar terug.

Dan wordt het wel even emotioneel!

Het is een heel fijn gevoel om samen alle herinneringen van ons leven nog eens op te halen en met elkaar te delen. We lachen wat af en laten af en toe een traan. Gelukkig zijn onze vrienden, familie en wij blij met de dingen die we weggeven en misschien wel het belangrijkste; we hebben een toevluchtsoord gevonden voor die ouwe lieve beertjes. (Dank Margot, we houden van je! (en van de beren natuurlijk!))

Nooit gedacht dat het zo goed als onmogelijk is om ouwe knuffelberen in een vuilnisbak te gooien maar we beschouwen het als een wijze les van de School van het Leven!

Nog twee weken voordat het hele zwikkie in de verhuiswagen verdwijnt om over een maand ongeveer weer met ons samen te komen in Portugal.

Oh ja, we nemen onze geliefde trol natuurlijk mee, die is er helemaal klaar voor straalt hij uit;-)


Decision Time!

While it seems like nothing is certain in these days we decided to follow our dreams right now. Like Winston Churchill already pointed out some time ago: “Never Waste a Good Crisis!”.

Perfect time to make the move and start a new way of living! Sold our house in the Netherlands and rented a quinta (farm) in Central Portugal to start looking for our own place, a sanctuary where we want to welcome and shelter good friends, birds, animals, plants trees and veggies, singers, poets, musicians, writers and philosophers, with lots of love and creativity.

So that’s for the dreaming part, reality is we are now living in a big mess: packing up things and making a tight selection of all stuff we’ve been collecting through the years;-)

No problem, really looking forward to make the move!

We gaan het gewoon doen!

Terwijl het lijkt of niets meer zeker is in deze dagen hebben we besloten om juist nu onze droom te volgen. Zoals Winston Churchill al zei: “Never Waste a Good Crisis!”.

Perfect moment om een nieuw leven te beginnen! We hebben ons huis verkocht en een boerderij gehuurd in Centraal Portugal zodat we van daaruit kunnen zoeken naar ons eigen plekje, een toevluchtsoord waar we goede vrienden, vogels, dieren, planten, groentjes uit eigen tuin, bomen, zangers, dichters, muzikanten, schrijvers en filosofen met veel liefde en creativiteit gaan ontvangen.

Tot zover de droom, de realiteit is dat we nu met één grote bende in huis zitten: alles inpakken, strenge selectie maken van de spullen die we in de loop der jaren hebben verzameld;-)

Geen probleem, we hebben er zin in!