Ons huis gevonden

Beetje pech en veel geluk

Na de bezichtiging van het laatste huis zijn we ontzettend enthousiast. Terug bij Quinta da Perdiz praten we na met Anita, die het huis ook wel wil zien. We gaan met z’n drieën terug naar het huis aan de doodlopende grind/zandweg. Ook Anita is heel enthousiast over het huis. Helaas kunnen we niet in de tuin of het huis kijken, maar de eerste indruk blijft goed. Als we de volgende dag terugrijden naar ons tijdelijk verblijf praten we nog heel wat na. Wat kunnen we met dat huis en wat vinden we van het land. Is het te steil, is het huis in een goede staat, is de plek wel goed. We besluiten om nog een keer te gaan kijken om zeker te weten of het eerste gevoel klopt. Een week later gaan we weer op weg naar De Zilverkust. Dit keer is ook de Nederlands sprekende makelaar erbij. Dit maakt het wel makkelijker om vragen te stellen. En daar staan we weer voor het huis. Het gevoel blijkt te kloppen. Er is slechts één compromis; het land is minder vlak dan we zouden willen. Maar zoals altijd bij het kopen van een huis, kun je niet alles krijgen. We besluiten een bod te gaan uitbrengen. En dan ga je de molen in. Eerst naar het kantoor van de makelaar om allerlei formulieren in te vullen. Daarna het bod en dan is het afwachten. We blijven nog een nachtje bij Anita logeren en krijgen ongelofelijk veel tips. Anita is echt een vriendin geworden in de korte tijd dat wij haar kennen.

ons nieuwe stekkie

Opgewonden en vol enthousiasme rijden we de volgende dag weer naar ons huurhuisje. Het is goed warm. We zijn bijna bij onze afslag als onze auto steeds meer vermogen verliest. Ik heb nog niks in de gaten, maar Menno ziet in zijn achteruitkijkspiegel een grote zwarte wolk. Hij krijgt de auto niet geheel veilig aan de kant. We staan op de rechterrijstrook op een steile helling net na de bocht. Snel de gevarendriehoek neerzetten en dan kijken of we de auto beter in de berm kunnen zetten. Gelukkig staan we bergopwaarts en kan de auto op de zwaartekracht achteruit een stuk veiliger weggezet worden. Motorklep open en op het nippertje is het geen brand, maar wel een volledig opgeblazen motor (horen we later). En ook nu weer een mazzeltje dat aan de overkant een groot bord staat met het nummer van de Portugese wegenwacht. Net iets anders dan in Nederland heeft elk stukje betaalde snelweg zijn eigen wegenwacht. Zo goed als het gaat in het Engels en Portugees hebben we contact gelegd en over een half uurtje komt er iemand. En daar sta je dan, het is goed warm en je voelt je even een echte “estrangeira”.

De wegenwacht komt inderdaad na een half uur en zet meteen al zijn waarschuwingslichten op de auto aan. Dit voelt een stuk veiliger, want je kan dit niet over het hoofd zien op een grotere afstand. Onze auto gaat niet meer rijden. De vraag is of we zijn verzekerd en dus bellen met onze tussenpersoon om daar achter te komen. Het blijkt dat je met een autoverzekering twee keer per jaar verzekerd bent voor pech op de weg. Meteen ook maar onze autoverkoper Ruben gebeld want ja waar moet de auto naar toe. Een jaar garantie op de motor maar dan moet de auto wel naar een aangewezen garage toe. Als de sleepwagen een goed half uur later komt, belt net op tijd Ruben weer terug. De auto moet naar Viseu en niet naar Penalva do Castelo. Met handen en voeten zijn we er met de monteur en sleper uitgekomen. Wat gaat er met ons gebeuren. Een taxi? Oeps heb ik wel genoeg cash op zak en hoe krijgen wij een taxi. Ook dit wordt opgelost. We gaan met onze spullen mee met de sleepwagen. Bij het tankstation in Manqualde staat al een taxi gereed. De taxi brengt ons naar het huis enne we hoeven niets te betalen. Dit zit dus ook in de verzekering.

Twee uur later dan verwacht, zitten we met een glas wijn en een biertje op het terras en zijn ontzettend melig geworden. Net een bod op een huis gedaan en nu een kapotte auto. Hoe gaan we dit oplossen? In the middel of nowhere zonder auto. Bellen met Ruben om na te gaan hoe het verder gaat met onze auto en of hij een leenauto heeft. De auto staat in de garage en gaat onderzocht worden. Wij kunnen de volgende dag een leenauto ophalen. En hoe komen wij in Viseu? Met de auto van de buurman (weer die Portugese behulpzaamheid even je auto uitlenen).

Uiteindelijk blijkt onze auto een nieuwe motor nodig te hebben en dat gaat wel even duren. Gelukkig valt het onder de garantie. Tot die tijd mogen wij de leenauto houden. Oh ja en ons bod is geaccepteerd. Nu afwachten of alle papieren in orde zijn. Het lange wachten is begonnen.


De zoektocht

Vanuit ons tijdelijke huisje in Pindo bijna midden in Portugal gaat onze zoektocht beginnen. We gaan vanuit een cirkel rondom dit plaatsje starten.

Vanuit Nederland hebben we al contact gezocht met een Nederlands sprekende makelaar. Corona maakt dat we pas na een week of drie bij haar langs kunnen gaan. We hebben op internet al een paar huisjes gevonden. Vol goede moed gaan we op pad. Ze heeft geen geschikte huizen voor ons en we spreken af dat wij haar een lijst mailen met onze favoriete huizen. Zij vroeg bij de makelaars de adressen op en zo gingen we op weg naar de eerste huizen. Van Castelo de Penalva, Tabua, Mangualde tot aan Tomar. Dat viel af en toe behoorlijk tegen, te afgelegen, een bouwval, midden in brandbaar gebied of een te klein stuk land en ga zo maar door. Ook kwamen we erachter dat het gebied waar we in eerste instantie zochten, eigenlijk niks voor ons is; weinig te doen en wel heel erg ruig. Het was een té grote stap voor ons om vanuit de rijke Randstad naar het toch best wel arme binnenland van Portugal te gaan. Voor een vakantie is het zeker de moeite waard, het is er prachtig, maar om daar te gaan wonen is toch heel wat anders.

We hebben ons zoekgebied vergroot. Weer terug het internet op om uit te zoeken waar dan wel en Portugal is groot en divers; waar begin je dan? Een advertentie op Marktplaats bracht ons opeens naar ‘De Zilverkust’. Een afwisselend landschap, minder bosbrand gevaar, fijne temperaturen met minder grote extremen, de kust en leuke plaatsen met veel geschiedenis.

Contact gezocht met een makelaar daar, we vonden een Portugees die in Nederland heeft gewoond. De eerste keer met een aantal adressen van huisjes op pad naar de provincie Leiria. Al vanaf het eerste moment dat we in dit gebied aankwamen, waren we onder de indruk van de omgeving; afwisselend vriendelijk landschap en mooie dorpjes. Omdat het meer dan twee uur rijden is vanuit het binnenland, hebben we voor een nacht een hotel geboekt. Het hotel was bijna leeg en niks was open. Het was onwerkelijk en eigenlijk verschrikkelijk maar daar was Corona weer eens de schuld van.

De tweede keer naar het gebied hebben we voor drie nachten een ontzettend leuke B&B geboekt – Quinta da Perdiz, een aanrader. We zijn er vaak naar terug gegaan tijdens onze zoektocht en ook tijdens de verbouwing van ons nieuwe huis hebben we daar gelogeerd. We hebben in die periode veel huizen gezien, die uiteindelijk niet aan onze wensen voldeden. Tot uiteindelijk dan dat ene huis, dat eerst al verkocht zou zijn, maar opeens toch niet…..?

Het huis ligt aan een doodlopende grind/zandweg met nog drie andere huizen. Veel privacy maar niet afgelegen. Genoeg ruimte in huis om vrienden te ontvangen, maar geen B&B. Uitgebreide mogelijkheden om rondom het huis van alles te maken, zoals een kippenhok om te beginnen. En dan het stuk land dat groot, op één stukje wel beetje steil is, en een eigen waterput en heel veel verschillende fruitbomen heeft. Heerlijke gele pruimen, perziken, appels, peren en ga zo maar door.

Zal dit ons nieuwe thuis worden………………?


Vriendschap…

Even een zijweg van ons avontuur. Afgelopen weekend hebben wij bezoek gehad. Niet zomaar bezoek maar onze beste vriendin Margot kwam langs. Een paar weken geleden had ze een bericht gestuurd dat ze een ticket had geboekt. Ik had weer eens mijn telefoon ergens laten liggen en was niet bereikbaar, dus ze gokte dat het geen probleem zou zijn. En natuurlijk is dat geen probleem. Sommige mensen zijn altijd welkom!

Margot ken ik al heeeeeel lang en we hebben samen goede en slechte tijden meegemaakt. En ook nu, tijdens ons nieuwe avontuur is ze altijd in de buurt. Op momenten dat ik het even moeilijk had, was een videogesprek met haar verhelderend. Ze gelooft in ons avontuur, weet me op te vrolijken en aan het eind van het gesprek is het weer lachen. Ze voelt me goed aan. Het is een vriendschap zonder iets te moeten doen of laten, onbaatzuchtig en dus geen oordeel of vooroordeel. Margot en ik weten wanneer de ander de aandacht nodig heeft en stappen zelf op dat moment even op de achtergrond. Enne, ze kan ook heel goed met mijn vent door een deur.

We halen haar op in Lissabon. Heerlijk om haar weer te zien! Het weer zit mee. ‘s Ochtends lekker op ons gemak wakker worden, in de zon koffie drinken en Menno bakt ondertussen de eieren voor het ontbijt. We gaan naar Caldas da Rainha, lopen de keramiekroute en daarna op weg naar de zee. Een heerlijke verse oranje juice op het terras voor ons en een koud biertje voor onze chauffeur. Jaja Menno verwent ons het hele weekend van ontbijt tot avondeten en rijdt de dames lekker rond door de streek!

Op de zondag gaan we naar Obidos. Een plaats die ontzettend mooi en leuk is. Een schitterende plek die ommuurd is, met een kasteel en waar het barst van de pittoreske smalle straatjes. Je zou denken dat hier veel van die verschrikkelijke toeristenwinkeltjes zijn, maar het tegendeel is waar. Obidos staat ook bekend om de kersenlikeur uit een chocolade cupje en die moeten we natuurlijk proeven. Het blijft er bij één, want Margot probeert erin te stikken. Je moet het ook gewoon drinken en niet inademen! Daarna nog lekker op een terras gezeten en dan weer terug naar huis. Op de laatste dag van haar bezoek kun je natuurlijk een Expresso met een pastel de nata niet overslaan. We gaan nog even naar een Pastelaria. En dan brengen we haar naar het vliegveld. Zo vloog het weekend voorbij.

Lieve Margot bedankt voor de super gezellige tijd samen en je vriendschap. Tot gauw weer!


Nederland omgeruild

Het was een droom en die leven wij nu”

Vandaag is het 5 november. Ik zit heerlijk in de zon met een licor Beirāo in de koffie over ons land te kijken. Na een periode van temperaturen rond de 26 graden hebben we net een nat weekend meegemaakt en nu krijgen we weer een hele zonnige periode met dagtemperaturen rond de 18/19 graden.

Meer dan een half jaar geleden hebben we Nederland omgeruild voor Portugal. Spijt? Nee geen moment. We leven onze droom. Missen we Nederland? Nee, we missen Nederland eigenlijk niet.

In Portugal heerst een gemoedelijkheid en de Portugezen nemen de tijd. Tijd voor een praatje midden op de weg of bij de kassa in de supermarkt. Tijd heb je ook nodig, want bij de officiële instanties ben je lang bezig. Het aantal formulieren dat op papier ingevuld moet worden, de handtekeningen die gezet moeten worden en dan alsnog alles in de computer invoeren. Het maakt echter niet uit; de medewerkers zijn allemaal vriendelijk en behulpzaam. Eigenlijk overal of je nou bij de gemeente, de supermarkt, het gezondheidscentrum of een bouwmarkt komt, klant-vriendelijkheid staat voorop. Dat is in Nederland ondertussen iets wat wel eens tegenvalt. We hebben kennisgemaakt met de onbaatzuchtigheid van de Portugezen. Een spontane uitnodiging om Pasen te komen vieren. Een autoverkoper, die je gratis een verhuis-busje leent. Buren die spontaan komen helpen met het leeghalen en schoonmaken van de garage, de bijkeuken en het kippenhok, waarna ook nog alles wordt afgevoerd. Van iedereen in dit piepkleine dorpje groente en fruit (vaak voor een heel gezin) krijgen. EN ze verwachten er niks voor terug. Ze vragen niet kan ik helpen of wil je appels, ze helpen en je krijgt het gewoon. Tel bij dit alles het heerlijke weer, de stilte en de schone lucht op en het is een droom, die we echt leven.

Ok niet alles is een droom, want de taal is ontzettend moeilijk en dat frustreert wel eens. Dat is dan wel wat we af en toe missen, de weg naar instanties vinden, een echt goed gesprek voeren met de mensen in ons dorpje, je perfect kunnen uitdrukken als je wat nodig hebt. Gelukkig kun je een taal leren en daar zijn we nog steeds druk mee bezig.

Wat ik niet mis, is de hele dag achter de computer zitten. Ik moet nog van het gevoel af “het is lekker weer, dus de blog komt wel”. Om jullie alsnog mee te nemen op onze reis naar waar we nu zijn, gaan we in de volgende blogs terug in de tijd. Van kapotte auto, huizenjacht, nieuwe vrienden maken en uiteindelijk ons droomhuis met land.